Guten tag Brummi' s,
Mei 1991 maandagochtend: Ik moet eerst een trailer naar Amsterdam brengen en daarna naar Arnhem om bij de TIP een 20 FT chassis te halen. Ik rij als enige van de 5 wagens die de Company bezit bij depot Rotterdam vast in de zeecontainers. De andere camions zitten bij het hoofdkantoor in Amsterdam in de cacao en af en toe in de containers. Omdat ik alleen een 40 FT chassis tot mijn beschikking heb en het huren ervan een tijdrovende en omslachtige bezigheid is, besluiten ze om een 20 FT chassis voor mij te kopen. We mogen hem een week op proef hebben om te kijken of hij bevalt voordat tot definitieve aanschaf wordt over gegaan.
Als ik arriveer bij Beers in Arnhem (Scania dealer!) en hem ziet staan, slaat de schrik mij om het hart. De lange plaatstalen spatborden zijn finaal doorgeroest, de bedrading is echt een zootje, de wiellagers zijn olie gesmeerd en de bladveren zijn van het robuuste type die hun mannetje wel zullen staan dunkt me. Ik koppel hem aan en taai af naar Rotterdam. Onderweg 'springt' hij dat het een lieve lust is. Ik laat er op de Deltaterminal op de Maasvlakte een doos van 21 ton met gepekelde schapenhuiden opzakken voor Naünhof in de voormalige DDR. De veren geven echter geen krimp dus dat beloofd wat!
Ik moet dinsdags na de middag lossen en voor mij is het de eerste keer dat ik naar Oost-Duitsland ga en ben benieuwd of de verhalen die de ronde doen kloppen. Een daarvan is dat je daar 35 jaar terug gaat in de tijd, hetgeen zou betekenen dat ik in een wereld terecht kom zoals hij eruit gezien zou hebben in de tijd dat ik geboren werd (1959). Aan Schwanenhaus klaar ik in en laat de Italiaanse Cavaljo' s draven op weg naar het oosten. s' Avonds om 20.00 uur stop ik even bij tankstelle Unna om te pinkelen en de semi-remorqué te inspecteren. Ik ruik een verbrande olielucht en zie dat één van de pakkingen v.d naven doorgeslagen is en de lagers bijna droog staan. Ik bel met het crisiscentrum in Amsterdam die mij toezeggen dat zij contact gaan opnemen met de TIP. Een half uur later bellen ze mij terug met de mededeling dat er bij de TIP niemand bereikbaar is, - en dat voor een trailerverhuurbedrijf!- en of ik soms een oplossing weet? Jazeker, ik bel de DKV Nothilfe en vertel wat er gaande is. Het blijkt echter dat er R.O.R assen onder de semi-remorqué zitten waar in Duitsland haast geen onderdelen van te krijgen zijn. Na 1 ½ uur bel ik terug want ik zie nog geen kip.
 |
| Gestrand bij Tankstelle Una. |
Ze zijn op zoek naar onderdelen en ze komen op zeker. 23.00 uur: Ja daar zijn ze, maar met lege handen. De invloedrijke DKV kan nergens aan onderdelen komen dus maar weer met A.dam gebeld en gevraagd of ze Meinders in Holten dan maar willen bellen want deze jongens laten zich niet zo gauw uit het veld slaan. Na een kwartier bellen ze terug en ze melden dat ze de volgende morgen zullen komen. Het crisiscentrum in Amsterdam had gezegd dat er geen haast bij was en om 10:45 uur arriveert de monteur en hij heeft alles bij zich. De lagers worden vernieuwd en de monteur maakt er vetsmering van want de oliesmering blijkt een bron van ergernis te zijn en om 12:00 uur ga ik weer op pad.
Via Kassel en de Bundesstrasse 7 bereik ik de grens bij Eisenach. Als ik de oude verlaten grensovergang zie met de lege barakken bekruipt mij het gevoel dat ik één groot 'concentratiekamp' binnenrijdt. Overal hekken, uitkijktorens en schijnwerpers. In gedachte zie ik rijen vrachtwagens die streng gecontroleerd worden en gewapende grensbeambten die ervoor moeten zorgen dat er geen mensen naar het vrije westen kunnen vluchten. Wat ademt deze grens een verleden uit, het is een schril contrast met onze grenzen in het vrije westen. Ik probeer mij te verplaatsen in hun situatie maar huiver bij de gedachte dat je het land niet in of uit kan en zeker geen vrij mens kunt zijn.
Ik draai de autobahn op die deze benaming eigenlijk niet verdient, geen vluchtstroken, geen vangrail en de betonplaten met uitgereden voegen en de hoogteverschillen onderling die het rijden er niet aangenamer op maken. De luchtvering van de Iveco Turbostar is subliem en slikt alle oneffenheden zonder protest maar op een gegeven moment is de weg op sommige stukken dermate slecht dat harder rijden dan 30 km/h onverantwoord is wil je alle onderdelen behouden aan je koets. De semi-remorqué komt soms 15 cm los van het wegdek en dat met 21 ton aan lading! Net voor de afslag Gotha val ik in een file waar ik 1 ½ uur in sta. Aan de andere kant staat een DDR gastanktrailer met de trekas er dwars onder, finaal afgebroken. Door het dreigende explosiegevaar is de weg aan beide zijden volledig afgesloten. De brandweer komt het zaakje afkoelen en ik mag weer verder rijden. Bij de afslag Weimar val ik in de tweede file waar midden op de weg een West Duits zwaartransport stil staat waarvan een compleet wielstel afgebroken is die in de middenberm ligt. Na dit oponthoudt zet ik de Italiaan op een parkeerplaats en bereid een drie gangen menu voor mijzelf omdat ik niet weet wanneer er zich een gelegenheid voor doet om te eten. Ik vervolg mijn route en beland bij het Helmsdorfer Kreuz waar de weg zéér slecht is in de volgende file.
De West Duitse regering pompt er erg veel geld in om de autobahnen op hetzelfde niveau te krijgen die kenmerkend zijn voor West-Duitsland en met man en macht wordt eraan gewerkt om ze op hetzelfde niveau te krijgen. Zelfs complete bruggen worden er vervangen want de oude wegen en bruggen kunnen het gigantische aanbod van verkeer na de eenwording totaal niet aan. Dag en nacht wordt er doorgewerkt. Als ik de kippers zie wachten bij de Baustellen valt het contrast meteen op. Hagelnieuwe Man 's 6x6 t.o de oude - in de DDR gefabriceerde - Ipo' s 4x4 en andere voertuigen - o.a de Amerikaanse Diamonds - die zo uit de tweede wereldoorlog lijken te zijn overgehouden. Ik neem de baan naar Leipzig waarvan sommige stukken al vernieuwd zijn en ik de naald op de 90 kan zetten en waan me voor heel even in het westen. Helaas moet ik het gas er noodgedwongen al snel afhalen want het wordt op een gegeven moment zo erg dat zelfs de vering van de Turbostar het niet meer aankan. Bij Leipzig ga ik de baan naar Dresden op en neem de afslag Naünhof. Als ik om 22:00 uur het dorp inrijd beland ik op een zandweg. Rioolputten aan de kant van de weg ontbreken volledig en ik ben inderdaad 35 jaar terug in de tijd. Op de stoep staan Trabies geparkeerd en nergens is licht te zien want straatverlichting is hier echter niet bekend. De fabriek is snel gevonden want er staan borden op de hoeken v.d straten die de weg wijzen naar de enige grote fabriek welke dit dorp herbergt
Als ik bij de fabriek arriveer komt de beveiligingsbeambte meteen naar buiten lopen en begroet mij. Hij verteld mij dat de losploeg tot 19:00 uur op mij gewacht heeft want vanuit Holland hadden ze gebeld dat ik oponthoud had en rond 18:30 uur zou arriveren. Hetgeen ook gerealiseerd was als ik niet in de file had gestaan. Ze blijken op deze fabriek zelfs een logeerkamer te hebben voor chauffeurs om te overnachten waar zelfs twee flesjes bier klaar staan! Waar vindt je nog zo'n service compadre's?
De andere morgen wordt ik al om 06:30 uur gewekt met de mededeling dat er in de kantine het ontbijt voor mij klaar staat, ik val van de ene in de andere verbazing want in de 12 jaar dat ik dan op de weg zit heb ik dit nog nooit meegemaakt in Duitsland, wel in Frankrijk maar daar heerst een heel andere mentaliteit. Ook kan ik gebruik maken van de douche, maar omdat er alleen maar koud water uit de sproeiers komt na een minuut of 10 wachten zonder kleren, besluit ik maar om hier geen gebruik van te maken en maar weer in de kleren te gaan. In de kantine staan allemaal tafeltjes met formica bladen erop, heel erg oud. Op één ervan staat mijn ontbijt klaar; 4 broodjes met 1 cm dikke plakken beleg en een pot dampende koffie. Werkelijk fantastisch! Om 08:00 uur komen ze mij halen want ik moet op fabriek 2 gaan lossen waar de huiden een voorbewerking ondergaan, dus gaat een heftruck voor mij uit door het dorp naar deze fabriek om mij de weg te wijzen.
 |
| Schapenhuiden lossen in Naünhof. |
Op deze fabriek werkt van de ooit aanwezige 150 mensen er nog maar één medewerkster, een vrouw. Voor de eenwording hadden ze 3 fabrieken en 360 mensen in dienst, nu nog maar 2 fabrieken en 60 werknemers. De rest loopt noodgedwongen in de Duitse WW. Hier op deze fabriek worden stoelhoezen gefabriceerd en bontjes voor op tafel in huis. Tijdens het lossen loop ik over het verlaten fabrieksterrein en krijg het gevoel dat hier een neutronenbom gevallen is. Alles staat dik onder het stof, koffiebekertjes staan op de oude draaibanken in de werkplaats, overalls hangen over de stoelen maar er is geen mens te bekennen. Het geeft mij een gevoel wat ik niet onder woorden kan brengen en het geeft mij en beangstigend gevoel. Het lijkt wel het decor van een spookstad. Wat een tegenstellingen met het vrije westen waar ikzelf vandaan kom.
Uit gesprekken met de losploeg komt heel duidelijk de heimwee naar de oude tijd naar voren. Toen was er werk voor iedereen en de mensen schikten zich in hun lot c.q levenswijze, ze hadden zich aangepast aan de omstandigheden. Jazeker, nu konden ze alles kopen en vrij reizen over de hele wereld, en is er sinds jaren weer volop vers fruit in de winkels te koop, maar alles is voor deze mensen peperduur! De mensen krijgen wat ze toen verdienden uitbetaald in West Duitse marken maar de westerse prijzen worden ook berekend! Een voorbeeld; een vuilnisman in het westen verdient DM 3000,- per maand, en een man achter de wagen hier slechts Dm 800,-. Voelen jullie waar de schoen wringt? De bedrijven uit deze beschermde wereld worden nu voor de leeuwen gegooid en moeten opeens gaan concurreren met bedrijven uit het rijke westen met hun moderne productieprocessen en technologieën. Iets wat ze van ze levensdagen niet zal lukken met hun oude fabricagemethoden en machines want er is nooit geïnvesteerd in moderne technieken.
Om half elf ben ik leeg en een half uur later krijg ik pas een verbinding via de telefoon met Amsterdam wat de toestand van het erbarmelijke telefoonnet in dit deel van Duitsland kenmerkt. Ik kan echter leeg terugkomen want er is met een 20 ft zeecontainer hier niets terug te laden. Als ik mij over de prachtige West Duitse autobahnen richting de heimat begeef voel ik mij rijk en vrij, en fluit een deuntje mee op de radio. Ik realiseer mij dat er gigantische bedragen in de Oost Duitse economie gepompt zullen moeten worden om de achterstand met het westen in te lopen, maar ooit zullen deze mensen net zo rijk en vrij zijn als ik nu ben.
Boys dit verslag was niet één van de vrolijkste en heeft een diepe indruk op mij achter gelaten omdat ik het toen met eigen ogen heb mogen aanschouwen hoe de toestand in het oosten was na de eenwording van de twee Duitslanden en prijs mij gelukkig dat ik in Nederland woon. Wij klagen wel eens in ons KIKKERLANDJE maar wij hebben het zo slecht nog niet als ik de situatie vergelijk met het voormalige Oost Duitsland. Als je als Fernfahrer op dit deel van Duitsland hebt gereden, dan weet je wat ik bedoel.
