" HARD TIMES "

Hallo gaanders,

Al rondsnuffelend, in mijn stoffige archief, kwam ik een dossier tegen van Januari 1982. In gedachte zie ik deze koude rit weer voor me, komt 'ie:

Eind 1981 werd bij de company onder de piloten besloten dat er een PV het levenslicht zou moeten zien. In B.O.Zoom bestond er al één maar bij ons in Amsterdam nog niet. Initiatiefnemer in deze was "Basso Rosso". Geruchten deden de ronde dat hij nauwe banden onderhield met de directie wat zou resulteren in flinke donaties in de PV kas wat zeer welkom was.

Als er een avondje georganiseerd werd zou het plaatsvinden in Schipluiden omdat uit deze buurt de meeste piloten van vestiging A.dam kwamen. Het zo mooie rustieke Zuid-Hollandse dorpje waar de company zijn oorsprong vond. De eerste avond was gepland in januari 1982. Enfin, het was hartje winter, en Duitsland, Oostenrijk en Noord Italië lagen bedekt onder het witte tapijt en juist deze jongen moest uitgerekend een week voordat het feest plaats zou vinden nog even naar Napoli. In die tijd liep er een kennis van mij in de WW, dus de afspraak was dat hij mee zou gaan want met twee man moesten we toch op tijd terug zijn om het eerste feest mee te maken, ja toch?

Het toeval wilde dat er in Italië een wet van kracht werd dat buitenlandse tankwagens, die levensmiddelen kwamen lossen, een speciale vergunning moesten hebben waarop stond dat de tank alleen voor levensmiddelen gebruikt werd en niet voor gevaarlijke stoffen. De wet trad in werking in 1982! s'Zondagavonds zouden we met 3 wagens naar Italië vertrekken vanuit B.o Zoom waar we ook de vergunningen zouden krijgen. Willem Koole en Koos de Vette ( alias Koos Kok ) kregen er één behalve... ik dus. De planner vertelde dat de mijne er niet was en het waarschijnlijk niet zo'n vaart zou lopen waarmee voor zijn de kous af was. Na het laden moesten we een uur wachten op de kwaliteitstest van de glucose waarna we konden gaan. Helaas na dit uur kregen we de mededeling dat de glucose afgekeurd was, hij was te geel. De partij van Koos was wel goed en dat liet hij zich geen twee keer zeggen. In gestrekte draf gaf Koos de Zweedse paarden de vrije teugel en verdween als een hazewind in de nacht.

Willem en ik moesten lossen en als er een nieuwe partij klaar was kregen we een seintje, dus gingen we maar even plat. Om 03.30 kregen we dat seintje, en om 04.15 konden we gaan. Aan de grens bij Venlo liep het als een trein om het T-documentje te maken met bestemming Italië. Net voorbij Keulen begon de ellende in de sneeuw, want er lag 15 cm van die prut op de autobahn. Zonder kettingen te leggen kwamen we er gelukkig door al ging het niet erg snel. s' Nachts om 03.00 uur kregen we wat last van zware luiken en besloten om maar voor 8 uur te gaan liggen.

Dinsdagavond, we staan aan de Brenner aan de Italiaanse kant en hebben de papieren in orde gemaakt en willen de parking af rijden om van de douane in het kotje de laatste stempels te krijgen. Willem gaat als eerste en komt er zonder problemen door, dan ben ik aan de beurt. Ahh, "siroppo di glucosio, e prodotto alimentari capo. Ik vrees het ergste. Inderdaad hij vraagt om de vergunning, ik zeg dat hij bij Willem in de wagen ligt en geef op de bak een brul dat het fout gaat.

Willem komt terug lopen en geeft zijn vergunning aan de douanier die als een speer naar buiten komt en het kenteken en chassisnr v.d. trailer vergelijkt met de vergunning. Hij kijkt me glimlachend aan en geeft de hele handel terug met de mededeling dat ik er niet in mag want de nummers kloppen niet. Als ik wat probeer te schuiven tast ik hem schijnbaar in zijn eer aan want hij wordt heel erg boos ! Zeker een eerlijke Italiano? Nou daar sta ik dan, op een stuk niemandsland tussen de Oostenrijkse tunnel en de Italiaanse grens. Ik koppel de trailer af en rijdt met de trekker Italië in om bij het Transithotel te gaan eten en het crisiscentrum te bellen. Blij zijn ze er niet mee maar in kritieke situaties heeft de "UIL" altijd wel een oplossing. Ik krijg er ook een; Blijf maar staan ( ja wat anders ? ) we brengen hem wel, bel morgenavond maar terug, doei. Willem neemt afscheid en m' n maat en ik besluiten om maar eens lekker diep in het glaasje te kijken wat ook aardig lukt. Die nacht vriest het - 24 c en valt er 20 cm sneeuw. De standkachel zorgt ervoor dat het behaaglijk blijft want echt warm krijgt hij het niet.

s' Morgens schuif ik de gordijntjes open en zie tot mijn verbazing dat er nog één van de company naast me staat. Het blijkt Johnny "The Indian" te zijn. Als we zitten te ontbijten komt hij binnen en verteld dat hij ook geen vergunning heeft en zijn trailer naast de mijne boven staat. Staan we daar toch mooi reclame te maken! Die dag gezellig doorgebracht en s' avonds maar weer eens met het hoofdkantoor gebeld.,, Ja ze komen eraan hoor, Frans Verbocht is onderweg en morgenavond kun je hem verwachten, doei. Weer een dag vrij dus. Het PV feest kan ik nu dus echt vergeten. Mijn maat moet a.s maandag thuis zijn i.v.m een sollicitatiegesprek, maar dit zou op deze manier dus nooit lukken. De oplossing kwam van een Italiaanse chauffeur van Appels uit Waalwijk, die heel goed Hollands spreekt, die op de thuisreis was en aanbood om hem tot Waalwijk mee te nemen. Zo zie je maar weer mannen dat Hollanders in den vreemde elkaar altijd weer helpen!

Donderdagavond, we zijn inmiddels naar boven gereden en hebben de trailers weer aangekoppeld die vastgevroren staan in 10 cm sneeuw en ijs! Hamer en beitel brengen hier uitkomst en de sneeuwkettingen doen de rest. Ik geef een brul op de bak en even later horen we Frans die aan de andere kant van de tunnel in de file staat. Ik lift mee met een behulpzame Brummi, neem de papieren over, en ga terug lopen want de file lost zich maar erg langzaam op.
Frans komt zonder problemen de grens over (ze vragen niet eens om zijn vergunning!). Ik laat mijn vergunning zien bij de Italiaanse dogana en kan nu zonder problemen de grens over. Gedrieën besluiten we om door te trappen naar Sommacampagna om daar vrij te kunnen  maken.

Vrijdagochtend, we brengen de documenten naar Casteletti en wachten af. 13.00 uur, we krijgen te horen dat de klant de glucose niet meer wil hebben omdat we 3 dagen te laat zijn! Bellen met het crisiscentrum leert dat men op de hoogte is en een oplossing is in de maak, bel om een uur of 4 maar terug, doei. Om 18.00 uur zijn we eindelijk vrij met een nieuwe bestemming in de buurt van Rome waar Frans en ik op zaterdagmorgen om 08.00 uur moeten lossen, dat wordt dus een flinke trap. Johnny The Indian moet s' nachts nog in Perugia lossen waar ze met smart op hem staan te wachten want ze staan droog. De hele nacht door zitten gaan en we lossen nog op tijd ook.

De terugvracht voor maandag ligt al te wachten voor Frans en mijn persoontje in Triëst aan de Joegoslavische grens: "Vino Rosso" voor Oud Gastel. We fluiten terug naar San Barberino in de Apennijnen waar The Indian ons al op wacht onder het genot van een pintje. Frans en ik besluiten om s' avonds nog  door te gaan naar Triëst om daar de zondag door te brengen. The Indian moest in Turijn terugladen bij de Campari en geeft hem ook nog een flinke trap.

Ooit in de winter in Triëst geweest ? Er is daar echt niks te beleven want alle winkels zijn dan dicht.  Wel treffen we daar Willy van Ockhuizen en Jaap, een eigen rijder aan. Gelukkig is er wel een 'Ristorante' open zodat wij de magen kunnen vullen. Anders waren wij aangewezen op de privé voorraad. Maandagochtend 08.00 uur; we melden ons aan een laden de "Vino Rosso" en zijn om 10.00 uur vol. We gaan de stad in want de T-documenten krijgen we pas rond 18.00 uur. Italiaanse werkmethodes zijn dat nu eenmaal.

Als wij de documenten hebben gekregen gaat het Zweedse gas er weer vol op. Net voorbij Vilach gaan we maar pitten want het is inmiddels weer begonnen met sneeuwen en dat met een temperatuur van - 15 c is het geen doen meer. s' Morgens als we willen vertrekken blijkt bij Frans de hoog/laag van de versnellingsbak het niet meer te doen. We vermoeden dat er ergens ijs in de leiding zit, want hij heeft geen luchtdroger aan boord. Wij controleren de handel maar door de vreselijke kou van - 22 c en de snijdende wind zitten we in een mum van tijd weer "Behind the Wheel". Met Frans op "pole position" komen we een uur later in een sneeuwstorm terecht die tot aan de Oostenrijks-Duitse grens bij Freilassing bij ons blijft. De grens komen wij zonder veel problemen over en het gas gaat er weer op. Bij het Inntal is het  een bende want overal staan gestrande vrachtwagens op de eerste twee banen die door de sneeuw niet boven kunnen komen. Wij pakken de derde baan en komen wonder boven wonder boven waarna we zonder verdere noemenswaardige problemen Duitsland doorkomen.

Woensdagochtend lossen we in Oud Gastel en moeten de Citerne in Dordrecht bij Bos laten kuisen, waarna er nog een ritje Neurenberg klaar staat voor mij. Donderdagavond om 19.00 uur ben ik leeg in neurenberg en ik sta vrijdag om 17.00 weer op de dam thuis met een lege knip en tank, en een winterervaring rijker.

Zo zie je maar weer mannen, wie verre reizen maakt.....is dus weinig thuis.

Copyright © 2007 by TruckerJohn.