De kop van dit verhaal doet vermoeden dat Johnny in de cabaretwereld verzeild is geraakt, maar helaas is dit voor weinige onder ons echt weggelegen. Deze story heeft er wel zijdelings mee te maken dus daar gaan we dan:
Vrijdag 5 augustus 1988: Mijn laatste vakantiedag en dus bel ik naar het hoofdkwartier in Honselersdijk om te informeren wat er maandag gaat gebeuren. Meteen als ik Pleun aan de lijn krijg brandt hij los: We hebben een verrassing voor je dus kom maandag maar om zeven uur i.p.v zes uur, prettig weekend. He? Een verrassing? Een gevoel bekruipt mij zoals wij vroeger allemaal wel eens als kind hebben gehad als je jarig was en je wilde weten wat je zou krijgen. s' Zondagsnachts slecht geslapen van nieuwsgierigheid. Als ik aan de zaak arriveer staat mijn surprise te glimmen op de parking. Een hagelnieuwe Daf 95.310 ATI trekker met alles erop en eraan. Ik werkte pas elf maanden bij deze company als reservepiloot dus jullie begrijpen dat ik zo trots was als een aap met zeven lu.... ! Met een grijns van oor tot oor komt Pleun naar buiten toe en overhandigd mij de sleutels van dit oer Hollandse geluid. Na geïnstrueerd te zijn omtrent de werking van dit raspaard moet ik naar Zoetermeer om de reclame op de dakspoiler te laten zetten. Als je daar klaar bent rijdt je maar naar Achilles in Den Haag om een huurtrailer op te halen want je eigen trailer is pas over een week of drie klaar, er schijnt iets met de besturing van de achterste as te zijn, want hij had vandaag afgeleverd moeten worden.
Op mijn gemakkie genietend van het rijgedrag van deze luchtgeveerde camion peddel ik naar Zoetermeer. Bij de reclameschilder zet ik het Hollandse geluid in de hal en neem een bak koffie. Het gaat wel een uurtje of vier duren hoor chauffeurtje, dus vermaak je eigen maar. Dat laat ik mij geen twee keer zeggen, dus struin ik bij de constructiehal naar binnen om mijn in aanbouw zijnde semi-remorqué te bezichtigen. Hij blijkt al gespoten te zijn en de monteurs zijn bezig om de houten vloer aan te brengen. Vele bakken koffie en discussies omtrent de besturing van de achterste as verder krijg ik te horen dat de reclame erop staat en dat ik kan vertrekken. Goed geluimd ga ik op weg naar Den Haag om de huurtrailer te halen.
Als ik bij Achilles arriveer zijn ze volledig op de hoogte en wijzen ze de trailer aan die ik moet aankoppelen. Meteen slaat de schrik mij om het hart. Allemachtig Pleun, wat heb je nou toch geregeld? Dit vraag ik mij zo hardop af dat de receptioniste bijna over haar stoel zakt.
Wat is er meneer, is de trailer niet goed? Ja en nee, ja er zit een laadklep onder en hij is luchtgeveerd, maar niet echt wat er aan reclame op staat! Wat denk je compadre's? Met letters van één meter hoogte staat er op beide zijkanten te lezen; PAUL VAN VLIET THEATERSHOW.
Het blijkt dat ik inderdaad de komende tijd met deze komiek opgescheept zal zitten. Al rijdend richting Honselersdijk begint het gedonder al, ze KIJKEN naar mij. Automobilisten verrekken hun nek bijna om een glimp van MIJ op te vangen. Van mij! een gewone piloot uit Delft die met z'n nieuwe tuut op de weg zit. Meteen realiseer ik mij dat het komt door die naam op de trailer. Nou dat zal zeker wat worden de komende tijd!
"Paul van Vliet op de haak" Aan de zaak steken ze meteen de draak met me als ik sta te laden. Ik gun ze het verzetje en laat het over me heenkomen. De volgende dag is het meteen al raak als ik in het centrum van Amersfoort mijn eerste klant moet lossen. Als ik op de hoek van een smalle straat stop om te kijken of ik er in kan komen, stappen er meteen drie mensen op mij af met de vraag: U moet zeker bij de Flint zijn? De Flint? Jazeker, daar treedt Paul van Vliet n.l wel vaker op dus u zit hier echt verkeerd hoor! Ik leg ze uit dat ik niets, maar dan ook niets met die Haagsche komiek te maken heb, en dat ik verpakkingsmaterialen kom lossen bij een bedrijfje hier om de hoek. Eentje begint spontaan te lachen en vraagt of ze bij de theatershow allemaal zo lollig zijn als Paul van Vliet, want die kan er wat van. Ik mompel wat en loop door, de mensen in totale verbijstering achterlatend.
Na veel steken sta ik bij de klant voor de deur en als ik de pallets op de laadklep trek, steken wildvreemde mensen hun hoofd om de hoek om een glimp op te kunnen vangen van wat er zich zoal in de semi-remorqué bevindt. Wat zou Paul hier nu moeten zoeken? die komt toch altijd in de Flint? hoor ik ze zeggen. Nog effe doorgaan zo mensen en ik heb mezelf straks niet meer in de hand. Op de Highway naar Apeldoorn is het al niet veel beter. Auto's houden in als ze ter hoogte van de stuurhut zijn, kijken omhoog, claxonneren, zwaaien naar me, en rijden dan weer verder. Ja compadre's, je hebt er vreemde vogels bij. Die zijn echt in de veronderstelling dat die Haagsche cabaretier zelf achter het stuur kruipt om zijn eigen rekwisieten weg te brengen naar een of andere schouwburg waar hij duizenden mensen de avond van hun leven bezorgt met zijn specifieke humor. Hij heeft wel wat anders te doen dunkt me. Normaal gesproken vindt ik sommige stukken uit z'n shows wel leuk, maar ik krijg op deze wijze toch wel een beetje een hekel aan die naam op de semi-remorqué.
Een dag of wat later moet ik dozen met kassarollen lossen in een woonwijk in Heiloo. Meteen nadat ik uitstap komen er twee kinderen aan lopen met een portemonnee in hun handen. Meneer? ja, wij wilden graag vier kaarten kopen voor de show. Show? ja, U bent toch van Paul van Vliet? Nee hoor meisjes, die naam staat er alleen maar op voor de show. Ja, die bedoelen wij ook, de theatershow. Zo werd ik eventjes met mijn eigen woordkeus om de oren geslagen compadre's. Dit zijn maar een paar van de vele voorvallen die ik heb meegemaakt gedurende de drie weken dat ik ermee gereden hebt.
Na drie weken werd Pleun het gezeik van mijn protest zo zat omtrent de semi-remorqué, dat hij de telefoon greep en een andere semi-remorqué huurde bij T.F.L in Bergschenhoek waar géén reclame opstond. Eind Februari 1989 was het grote moment aangebroken, ik kon mijn eigen nieuwe remorqué ophalen want hij was eindelijk klaar, na tot drie maal toe te zijn afgekeurd door de RDW op de besturing.
Trots schuif ik de trekker eronder, trek het landingsgestel op en sluit de slangen aan. Als ik de loods uit wil rijden en de bocht naar rechts wil nemen om op de parking nog een laatste controle uit te voeren, blijkt dat de remorqué een stuuruitslag heeft die de helft is dan van de andere trailers die de company bezit! Nadat er een club van wijze mannen onder de semi-remorqué de zaak hebben bekeken luid er maar één conclusie: hij stuurt helaas niet verder dan de helft, constructiefoutje, bedankt. Als ik deze tekortkoming probeer te verwerken val ik in de volgende verbazing: de remorqué staat er wat al te gestroomlijnd bij lijkt me. Nadat dezelfde club het geheel heeft opgemeten blijkt hij aan de achterzijde een dakhoogte te hebben van 3 mtr 98, en aan de voorzijde meet hij maar 3 m 81 cm, een verschil van effe 17 cm! Een wijze bobo komt op het idee om de luchtvering dan maar eventjes te laten zakken zodat hij horizontaal komt te staan. Na een kwartier schroeven en meten staat hij inderdaad van voren even hoog als aan de achterzijde. Ik neem plaats in de stuurhut en zet de schakelaar aan die de voorste as omhoog moet doen gaan, en wat denk je? een hoop gesis en luchtbalgen die we zien bewegen maar de as komt geen centimeter omhoog. De club van bobo's buigt zich ook over dit probleem en komt met de conclusie dat er tussen de chassisbalken en de steunen van de luchtbalgen een hulpsteun van 10 cm hoogte verwijderd moet worden. Ik koppel de remorqué weer los en taai weer af naar T.F.L waar ik mijn huurtrailer weer meeneem en ga terug naar de zaak.
Eindelijk de nieuwe semi-remorque. Een week later sta ik weer onder de nieuwe semi-remorqué en dit keer werkt de ashefinstallatie perfect. Zes maanden na de officiële afleverdatum vertrek ik dan met mijn hagelnieuwe semi-remorqué inclusief enige kinderziektes, die er zijn verdere leven helaas nooit meer uit zouden gaan. De binnenhoogte was 17 cm te laag en de stuuras had maar de helft van de uitslag die hij zou moeten hebben. Na 150.000 km waren de banden van de trekker rondom finaal versleten door het vele sturen wat ik moest doen om bij klanten het terrein op te kunnen komen. In België hadden we zelfs een klant waar ik niet eens binnen kon komen! terwijl de andere boy's met één keer steken binnendraaiden. Ach, je went aan alles zeggen ze, maar bij sommige dingen heb je wel een lange tijd nodig, zeker als je moeilijk de bocht om kunt en je voor Paul van Vliet aangezien wordt.
