We schrijven mei 1981. Op een donderdagmiddag de wielmoeren van de semi-remorque maar weer eens nagetrokken, uit veiligheidsoverwegingen met de hand, en ik trek twee bouten finaal af, Metaalmoeheid? Who knows. Ik geef het door aan de 'Supervisor' en vraag of er nieuwe bouten gemonteerd kunnen worden komende zaterdag. Hij zit echter tot over zijn, niet al te kleine, oren in het werk en zegt geen tijd te hebben en er wel een andere keer naar te kijken, ook goed, wat jij wil.
Enfin, vrijdagmiddag laadt ik 25 ton sojaolie voor Freiburg en zet de camion aan de zaak in Amsterdam voor vertrek op zondagavond. Zaterdagavond lekker gefeest dus ik ga nog met een hoofd vol spijkertjes zondagavond op pad. Ik heb tijd zat want hoef pas na de middag te lossen in Freiburg. Als ik de A61 op draai bij Keulen vind ik het welletjes en ga voor 8 uur onderuit. Na de 'Fruhstuck' ga ik vol goede moed op weg naar Freiburg als ik na 10 minuten wordt ingehaald door PKW' s die claxonneren en naar mij zwaaien. Ik ben me van geen kwaad bewust en zwaai terug naar dit vriendelijke volk. Plotseling hoor ik TING... TING... TING...? Een blik in de spiegel leert mij dat er van onder de semi-remorque iets richting de vangrail schiet en weer hoor ik TING... ! Ik ga op het standspur vol in de ankers en een vreemd gevoel maakt zich van mij meester. Het zullen toch geen.... zijn ? Helaas wel, ik inspecteer de handel en begrijp waar de Amsterdamse aap uit de mouw komt. Onze 'SUPERVISOR' blijkt op zaterdag toch 10 nieuwe wielbouten te hebben gemonteerd en was vergeten een briefje in de hut te hebben gelegd of met krijt op de banden te schrijven 'NATREKKEN'.
Ik zet de zaak zo goed als mogelijk is vast met wielmoeren die ik als reserve bij me heb en bereik de eerst volgende tankstelle zonder problemen. Even het opperhoofd bellen. Als ik de UIL aan de lijn krijg
geeft hij mij meteen de wind van voren want ik moest toch weten als ex-monteur dat als je een wiel wisselt dat je de moeren na moet trekken! Hier is hij niet blij mee! Ik leg de zaak aan hem uit dat de bouten vervangen zijn zonder mijn medeweten, en hij begrijpt nu hoe de vork in het steeltje zit.
Hij gaat het regelen en beloofd dat de 'SUPERVISOR' himself op pad gestuurd wordt met nieuwe onderdelen. Om 17.00 uur arriveert hij en om 18.00 uur hebben we samen het zaakje geklaard wat de vakkennis die onze 'SUPERVISOR' in huis heeft kenmerkt. Later is hij nog twee keer in één week naar Italië geweest om eerst 'DE GEINLIJN' in Verona en later 'THE INDIAN' ( die ik van Firenze naar Modena had gesleept ) technische hulp te verlenen wat hem de bijnaam opleverde van "GAANDER VAN HET JAAR". Wij lieten het wel uit ons hoofd om 2 maal in één week naar Italie te gaan! Poehee!
Na nog even een bakkie gedaan te hebben nemen we afscheid van elkaar met de woorden: 'fouten zijn menselijk'. Ik los dinsdagsochtends in Freiburg uiteindelijk de handel en kan op woensdagochtend 25 ton dierlijk vet terugladen voor de veevoederindustrie in Bibesheim voor Zwanenburg.
De clou van dit verhaal is dat voor de prijs van deze reparatie je heel wat krijtjes kunt kopen waar je een heel eind mee weg kunt krijten op die grote zwarte banden!
